خب من هميشه دوست داشتم اتفاقاتي كه در زندگي روزمره ام باهاشون مواجه ميشم يا حرفاي ذهنم يا روحم را يه جا بنويسم. مثل يك دفترچه خاطرات اشتراكي. ولي خب نميتونستم با مطالب اين وبلاگم قاطيشون كنم. چون اساسا هيچ ربطي به هم نداشتن.
البته توييتر هم هست، ولي دوتا مشكل داره، يكي اينكه كم كم داره مرحوم ميشه (متاسفانه) و ديگه اينكه محدوديت تعداد كاراكتر داره. من دوست دارم مطالبم در حد 2 تا 7 خط باشه.
